add one
gallery images

არმატურის ავტოფარეხების დემონტაჟი

კორპუსების წინ არმატურისგან აშენებული , დაჟანგული ავტოფარეხების გამო ბევრ უბანში ან სკვერია დაპატარავებული ან კორპუსის მცხოვრებლები მანქანებს ვერ აჩერებს უბანში.  გახდეს სავალდებულო ნაგვის ბუდედ ქცეული "გარაჟების" დემონტაჟი
gallery images

ეკოლოგიური და ესთეტიური საარჩევნო პლაკატები

           მოცემულობა ღესდღეობით ქართულ რეალობაში საარჩევნო პლაკატები უმეტესწილად ქაღალდისგან მზადდება და წებოს მეშვეობით ხდება მათი განთავსება შენობებსა და ღობეებზე.   არჩევნების შემდეგ მათი ჩამოხსნა/გასუფთავება ფაქტობრივად არ ხდება, ან დაგვიანებით ხდება, რაც აბინძურებს ქალაქების და დასახლებული პუნქტების იერსახეს. პრპროექტი მიმდინარე წლის შემოდგომაზე საქართველოში ტარდება ადგილობრივი თვითმართველობის არჩევნები, მნიშვნელოვანია, რომ წელსვე კანონმა დაარეგულიროს ზემოხსენებული თემა და ცივილიზებური ქვეყნების მსგავსად საარჩევნო პლაკატების უმრავლესობა განთავსდეს ბოძებზე მრავალჯერადი მასალისგან შექმნილ პანელებზე, რომელთა, როგორც ფიქსაცია აგრეთვე ჩამოხსნა იოლია, რადგან მაგრდება თასმებით.    2021 წლის 1 ივლისი
gallery images

ქართული და უცხოური აკადემიური სივრცის წარმომადგენელთა მეორე წერილი რიონის ხეობის გადარჩენისათვის მებრძოლთა მხარდასაჭერად / Second letter from Georgian and foreign academics in solidarity of the Guardians of the Rioni Valley

For an extended English version scroll down   ჩვენ, საქართველოს და მსოფლიოს უმაღლესი სასწავლო და კვლევითი დაწესებულებების სტუდენტები, ლექტორები, მკვლევარები, ადმინისტრაციული თანამშრომლები და სამეცნიერო საქმესთან დაკავშირებული სხვა ადამიანები, ერთობლივად პირველად შარშან ნოემბერში გამოვეხმაურეთ ნამოხვანჰესის უკანონო მშენებლობის წინააღმდეგ მებრძოლ ადგილობრივთა დარბევას ხელისუფლების მიერ. წინამდებარე წერილით, ერთი მხრივ, გვსურს, კიდევ ერთხელ დავადასტუროთ ჩვენი სოლიდარობა რიონის ხეობის მცველებისადმი და შევაფასოთ განვლილ თვეებში დაგროვილი გამოცდილება. მეორე მხრივ, გვსურს, გამოვხატოთ ჩვენი მხარდაჭერა იმ მოთხოვნებისადმი, რასაც რიონის ხეობის მცველები წინაპირობად აყენებენ სახელმწიფოს მიერ მოწვეული ევროკავშირის ენერგეტიკული გაერთიანების დავების გადაწყვეტისა და მოლაპარაკების ცენტრის ხელმძღვანელის, დოქტორ დირკ ბუშლეს ხელმძღვანელობით დაგეგმილი მედიაციის პროცესის დასაწყებად. როდესაც პირველი წერილი გამოვაქვეყნეთ, პროტესტი ჯერ კიდევ საწყის ეტაპზე იყო და რასაც მაშინ სურვილის სახით გამოვთქვამდით, მას მერე მართლაც მოხდა: რიონის ხეობის მცველთა თავდაუზოგავი და მშვიდობიანი ძალისხმევის წყალობით, მათ გარშემო გაერთიანდა არა მხოლოდ საქართველოს სხვა მრავალი თემი, რომელთაც მსგავსი პრობლემები უდგათ, არამედ რიონის ხეობის ბრძოლამ შემოიკრიბა და გაამხნევა ხალხის წინააღმდეგობა საქართველოს მრავალ ინდუსტრიულ და სამთო-მომპოვებელ ცენტრშიც. უკანასკნელი შვიდი თვის მანძილზე მათ მთელი ქვეყნის საზოგადოებაში აღძრეს თვითორგანიზების, განსჯისა და მოქალაქეობრივი ზრდის პროცესი, რომელიც, პარტიული და საპარლამენტო ბრძოლების სივრცისგან დამოუკიდებლად, სულ უფრო აფართოვებს თავის სამოქმედო თუ სააზროვნო არეალს. რიონის ხეობის მცველთა თანმიმდევრულობის წყალობითვე ერთი-მეორის მიყოლებით ჩამოეხნა ნიღაბი იმ ეკონომიკური, სამართლებრივი და სამართალდამცავი სისტემის ძირეულ მანკიერებებს, რასაც საქართველოში ბოლო ათწლეულების მანძილზე აყალიბებდნენ ხელისუფლებები. ამ სისტემური მანკის თვალნათელი განსხეულებაა გუმათის გზაზე აღმართული რკინის კედელი. ბოლო თვეებში საკუთარი მოქალაქეებისთვის თავსდატეხილი ძალადობით და შუაგულ იმერეთში საოკუპაციო რეჟიმის დაწესებით ქართულმა სახელმწიფომ შეუნიღბავად გვამცნო, რომ ის, რასაც  “განვითარებად“ გვასაღებენ, გულისხმობს დემოკრატიისა და თავისუფლების ყველა პრინციპის ფეხქვეშ გათელვასა და რეალური განვითარების უგულებელყოფას. ჩვენ, აკადემიური მუშაობის სხვადასხვა საფეხურზე მყოფი ადამიანები, საკუთარ დარგობრივ ცოდნასა თუ კვლევებზე დაყრდნობით ვადასტურებთ, რამდენად პრობლემურია “განვითარების“ ეს გაბატონებული მოდელი. ჩვენ ეკონომიკურ, სოციალურ, ეკოლოგიურ, პოლიტიკურ, სამართლებრივ, კულტურულ, გეოლოგიურ, ფსიქოლოგიურ, არქეოლოგიურ თუ სხვა დარგობრივ ჭრილში ვხედავთ იმ რისკებსა და ფასს, რადაც გვიჯდება ჩვენი ხელისუფლებების მიერ ჩვენი, ხალხის დაუკითხავად არასწორად გადადგმული ნაბიჯები. რასაც ჩვენ უბრალოდ ვადასტურებთ, რიონის ხეობის მცველები არა მარტო ამბობენ, არამედ ყოველდღიურად აკეთებენ კიდეც -  ისინი თავიანთი სხეულებით, ფიზიკური და სულიერი სიმტკიცით მოწმობენ, რას ნიშნავს, როცა მათივე ქვეყნის ხელისუფლება საკუთარი ხალხის ინტერესების საწინააღმდეგო ხელშეკრულებას დებს. ხელშეკრულებას, რომელიც სახელმწიფოს ავალდებულებს, კერძო ინვესტორი ნებისმიერ ფასად დაიცვას ხალხის პროტესტისგან და გადააბიჯოს ქვეყნის კონსტიტუციას.  ამ უკიდეგანო უსამართლობით შეურაცხყოფილები, ჩვენ უპირობოდ ვუჭერთ მხარს რიონის ხეობის მცველთა გადაწყვეტილებას, არ ჩაერთონ მედიაციის პროცესში, სანამ არ დაკმაყოფილდება ის აუცილებელი პირობები, რომელთა შესრულების გარეშეც ყოველგვარ მედიაციას აზრი ეკარგება: პირველ რიგში, ხელისუფლებამ უნდა აიღოს გუმათჰესთან არსებული რკინის ბარიკადები, ხეობიდან გაიყვანოს საპოლიციო ძალები, შეწყვიტოს პროტესტის მონაწილეთა მიმართ რეპრესიული და სამართლებრივი ღონისძიებები და რიონის ხეობის მცველებსა და მათ მხარდამჭერებს მისცეს საშუალება, დაუბრუნდნენ პროტესტის თავდაპირველ ადგილს სოფელ ნამოხვანში. ამის შემდეგ, ხელისუფლებამ უნდა უზრუნველყოს ხეობაში კომპანია “ენკას“ უკანონოდ მიმდინარე სამუშაოების შეწყვეტა, რათა დაიწყოს მედიაციის პროცესი. საუნივერსიტეტო წრის წარმომადგენლები, ჩვენი მხრივ, ვუდასტურებთ ბატონ ბუშლეს, რომ, დანარჩენ ქართულ სამოქალაქო საზოგადოებასთან ერთად, ჩვენც სრულად ვიზიარებთ რიონის ხეობის მცველების მიერ წამოყენებულ პირობებს; ხოლო ხელისუფლებას, ამ პირობების დაკმაყოფილების მიღმა, მოვუწოდებთ თვალი გაუსწოროს იმ მყარ მოცემულობას, რომ ნამოხვანის ჰესების კასკადის ხელშეკრულების გარშემო დაძრულია ჭეშმარიტად სახალხო მასშტაბის მოძრაობა, რომლის წინაშეც ყოველგვარი რეპრესია და რკინის კედელი უძლურია. დროა, ხელისუფლება თავად დროზე ჩაერთოს დამოუკიდებლობის შემდეგ და განსაკუთრებით ბოლო ათწლეულში ჩამოყალიბებული ეკონომიკური პოლიტიკის გადააზრებაში. ეს პოლიტიკა გულისხმობს ენერგორესურსების აგრესიულ ათვისებასა და უცხოური ინვესტიციების “მოზიდვას“ ქვეყნის მოქალაქეთა უმრავლესობის სოციალურ-ეკონომიკური ინტერესების შემლახველი პირობებით, რაც ადამიანებს სხვას აღარაფერს უტოვებს, საზღვარგარეთ შრომით მიგრაციაში წასვლის გარდა. “ენკასთან“ ნამოხვანჰესის თაობაზე დადებული ხელშეკრულება ყოველგვარი შინაარსისგან ცლის და აბუჩად იგდებს “დამოუკიდებლობის“ ცნებას და გვწირავს იმისათვის, რომ ეკონომიკურად სრული დამოკიდებულობის მდგომარეობაში ჩავრჩეთ, მით უფრო მაშინ, როდესაც ნამოხვანჰესის ხელშეკრულება, თავისი ანტი-სახელმწიფოებრივი და ანტი-სახალხო ხასიათით, არ არის ცალკეული შემთხვევა: ასზე მეტი დაგეგმილი ჰესის პროექტიდან, ყველა ხელმოწერილი თუ უკვე მიმდინარე პროექტის შემთხვევაში, “ენერგოდამოუკიდებლობის“ არგუმენტს აბათილებს თავად ხელშეკრულებებში ჩადებული და ხელმოწერისას სახელმწიფოს მიერ გაუაზრებელი პირობები, რომლებიც სახელმწიფოს მძიმე ფისკალურ რისკებს აკისრებს, მას ავალდებულებს, მაღალი ტარიფით გარანტირებულად შეისყიდოს გამომუშავებული ენერგია და არც იმის გარანტიას იძლევა, რომ, საბოლოოდ, გამომუშავებული ენერგია ქვეყნის შიგნით დარჩება. ნამოხვანჰესის შემთხვევაშიც, ინვესტიციის ამუშავების დასაჩქარებლად, სახელმწიფომ კომპანიას უფლება მისცა, კანონით სავალდებულო კვლევები ნაწილობრივ წარედგინა, და წინასწარ გასცა სამუშაოების დაწყების ნებართვა, რომელთაც “მოსამზადებელი“ ერქმევა, სინამდვილეში კი უკვე არსებითად ცდება მოსამზადებელ ეტაპს. რაც მთავარია, იმ პირობებში, რომ კანონით დადგენილი მოთხოვნები ან უგულებელყოფილია ან მხოლოდ ნაწილობრივაა შესრულებული, სახელმწიფოს კომპანიისათვის უკვე აქვს გადაცემული სიმბოლურ ფასად ასობით ჰექტარი მიწა და შემდგომშიც აძლევს კომპანიას საშუალებას, დამატებითი დასაბუთების გარეშე მოითხოვოს დამატებითი მიწა და წყლის რესურსი, რომელთა მოხმარებაც ყოველგვარი ლიცენზიისა და კონტროლის გარეშე შეეძლება.   დროა, სახელმწიფომ ადამიანების საჭიროებების გათვალისწინებით შეიმუშავოს  გრძელვადიანი სტრატეგული გეგმა, რომლის საფუძველზეც განისაზღვრება, გვჭირდება თუ არა დამატებითი ჰიდროელექტროსადგურები. ხოლო, თუ ქვეყანას მართლაც ესაჭიროება დამატებითი ენერგია, სახელმწიფომ იზრუნოს ალტერნატიული, გარემოსადმი უფრო მეგობრული ახალი ტექნოლოგიების დანერგვაზე, რომლებიც არც პრიორიტეტულ სექტორებად გამოცხადებული ტურიზმის და სოფლის მეურნეობის ადგილობრივი პოტენციალის ათვისებასთან მოვა წინააღმდეგობაში. დროა, სახელმწიფომ სათანადოდ გაიაზროს, რამხელა მასშტაბის ეკოლოგიური და დემოგრაფიული გამოწვევების წინაშე დგას: ქვეყანა ისედაც ვერ უმკლავდება სამხედრო კონფლიქტების შედეგად აყრილ ასიათასობით ლტოლვილს. 1990-იანი წლებიდან დღემდე უწყვეტად გრძელდება ქვეყნიდან ეკონომიკური ემიგრაცია და სწორედ შრომით მიგრანტთა რეგულარული ფულადი გადმორიცხვებია ის, რაც კიდევ ელემენტარულ სტაბილურობას სძენს ქვეყნის მოსახლეობის დიდი ნაწილის რეალურ ეკონომიკურ ცხოვრებას. 1980-იანი წლებიდან მოყოლებული, საქართველოსთვის უცხო არ არის ეკოლოგიური მიგრანტების ფენომენიც. დაბეჯითებით შეიძლება ითქვას, რომ რაც უფრო ღრმად შეტოპავს სახელმწიფო საკუთარი წყლების, მიწებისა და მათ ქვეშ არსებული წიაღისეულის ველური ათვისების პოლიტიკაში, ამ პატარა ქვეყანაში სულ უფრო დავიწროვდება საცხოვრებლად ვარგისი სივრცე, რისი დღევანდელი შემზარავი მაგალითიცაა საძირკველგამოშიგნული სოფელი შუქრუთი. დიდი და მცირე ჰესების ყოველგვარი კომპლექსური ეკონომიკური და ეკოლოგიური გათვლის გარეშე მშენებლობის შედეგად უცხოვრებელი შეიქნება არა მხოლოდ დასატბორი არეალები, არამედ მათ მახლობლად დანესტიანებული და გაუწყლოებული გარემოც. ერთი თაობაც საკმარისია ამგვარი პოლიტიკის პირობებში და სულ მალე მოვესწრებით მიგრაციის ისეთ ტალღებს, როცა ადამიანებს უკან მოტოვებული სახლებიც კი არ ექნებათ, სადაც საზღვარგარეთ გამომუშავებულ ფულს გადარიცხავენ. ზემოთქმულის გათვალისწინებით, არ არის გასაკვირი, რომ რიონის ხეობის მოძრაობის მოწინავე მხარდამჭერებად სწორედ ქვეყნიდან გადახვეწილი შრომითი მიგრანტები იქცნენ, რადგან ამ ბრძოლაშია თავმოყრილი მათი სამშობლოდან მოწყვეტის მიზეზიც და იმედიც, რომ დაბრუნება შესაძლებელი იქნება. ამ  მტკივნეული საზოგადოებრივი ძვრების გასიგრძეგანების გარეშე შეუძლებელია ნამოხვანჰესის გარშემო დავაში მიიღწეს რამე, რაც ღირსი იქნებოდა, ერქვას “სამართალი“. ხელისუფლებამ კი, ქვეყნის საარსებო გარემოს წინაშე მდგომი საფრთხეებისა და მზარდი საზოგადოებრივი მოძრაობის პირისპირ, დროა შეიგნოს, რომ  ყველაზე გონივრული და პროგრესული იქნება, თავადვე შეაჩეროს “განვითარების“ სახელით შენიღბული ეს ნგრევა, აიღოს პასუხისმგებლობა უკვე დამდგარ ადამიანურ და ბუნებრივ ზიანზე და, რაც მთავარია, გაითავისოს, რომ რაც უფრო მალე გამოიჩენს ამისთვის საჭირო პოლიტიკურ ნებას, მით ნაკლებ უხეში იქნება უფსკრულის წინაშე დამუხრუჭება. კიდევ ერთხელ დაჟინებით მოვითხოვთ, სახელმწიფომ უპირობოდ დააკამყოფილოს მედიაციის პროცესის დაწყების წინაპირობად წამოყენებული მოთხოვნები. წინამდებარე წერილზე აკადემიური სივრცეებიდან ონლაინ-სივრცეში გაფანტულ სტუდენტთა, მკვლევართა, ლექტორთა და სხვათა მიერ დატანებული თითოული ხელმოწერა თითო გამაფრთხილებელი დაბრახუნებაა გუმათში აღმართულ რკინის კედელზე.   Last November we, students, lecturers, researchers, administrative staff and other employees and affiliates of higher education and research institutions in Georgia and abroad, published a first collective statement on the government's crackdown on a small group of protesters against the illegal construction of the Namokhvani HPP in the Rioni valley in Western Georgia. In this second letter, we would like to restate what are the fundamental problems that Georgia is facing in relation to a devastating hydropower policy, reaffirm our solidarity with the protesting locals who have come to be called “Guardians of the Rioni Valley”, evaluate the experience gained over the past months, and express our support for the demands advanced by the Guardians as a precondition for their involvement in the mediation process to be led by Dr. Dirk Buschle, Head of the EU Energy Union Dispute Resolution and Negotiation Center. We call the construction works in the Rioni Valley illegal because, in order to hasten the start of the investment, the Georgian state permits the Turkish company “Enka” to launch the construction (deemed to be merely “preparatory”, but in reality going well beyond the preparatory stage) without having submitted all mandatory statutory investigations and thorough studies concerning the environmental impact and the feasibility of the project. Most importantly, while the legal requirements remain either ignored or unduly fulfilled, the state has already handed over to the company hundreds of hectares of land for only a symbolic price. Besides, the company is allowed to further demand more land and water without having to substantiate such demand or to obtain any license for extracting their resources. The scandalous terms of the Namokhvani HPP agreement are but one particularly painful example of a tendency that is characteristic for all large and small hpp agreements stipulated or already in the course of implementation, among those more than hundred hpp projects, for which the Georgian state envisions to attract foreign investment. The narrative of “energy security” or “independence” is undermined by the very terms of the contracts the state failed to acknowledge when signing them: they impose heavy fiscal burdens on the state; they oblige the state to purchase the generated electricity at a rate pre-determined by Guaranteed Power Purchase Agreements; and they are far from guaranteeing that the generated energy will remain within the country. While the state ensures all project risks with its own budget, and invests considerable amount of natural land and water resources in the project, it retains no guarantees whatsoever, either to draw economic benefit or to have any control over production, distribution, and pricing of electricity. Thanks to the consistency of the Guardians of the Rioni Valley, one by one the fundamental vices of the economic, legal and law enforcement systems in post-independence Georgia have been unmasked. The iron wall erected on the Gumati road is but their most blatant embodiment. In recent months, by inflicting violence on its own citizens and establishing an occupation regime in the middle of the region of Imereti, the Georgian state has unequivocally given us to understand that what it calls "development" means trampling on all principles of democracy and freedom, neglecting real development. The Guardians of the Rioni Valley have not only been saying this on a daily basis since months, but they bear testimony, with their very bodies, their physical and spiritual strength, to what it means when the state enters into an agreement that then obliges it to protect a private investor from a popular protest at all costs and to infringe its own Constitution that guarantees citizens’ freedom of movement and right to protest. We, who study and work at different academic levels, confirm based on our respective field knowledges and empirical findings that the dominant model of "development" indeed is deeply problematic. In many respects, be they economic, social, ecological, political, legal, cultural, geological, psychological, archaeological or other, we clearly see the risks and costs we all will have to pay because of steps undertaken by our governments without having consulted with their people. Insulted by this immense injustice, we unconditionally support the decision of the Guardians of the Rioni Valley not to engage in the mediation process until the necessary conditions are met, without which any mediation would become meaningless: First, the authorities should remove the iron barricades near Gumati, withdraw police forces from the gorge, stop repressive and legal measures against protesters, and allow the Guardians and their supporters to return to their original location in the village Namokhvani near the site of construction. Next, the government should ensure that the illegal work of the company "Enka" in the valley is discontinued so that the mediation process may take off. We, representatives of academic institutions, would for our part like to confirm to Dr. Buschle that, along with the rest of Georgian civil society, we fully share the conditions set by the Guardians. As for the Georgian authorities, besides the satisfaction of these conditions, we call on them to acknowledge the fact that the protests regarding the contract stipulated by the state on the Namokhvani HPP has given birth to a truly national movement, in the face of which all repression and iron walls are powerless. When we published the first letter, the protest was still in its infancy, and what we only had declared as a wish since then actually came true: thanks to the selfless and peaceful efforts of the Guardians, not only many other Georgian communities with similar problems gathered around them, but they also encouraged people’s resistance in many industrial and mining centers of Georgia. Over the past seven months, they have sparked a process of self-organization, reflection, and civic growth, aside from party and parliamentary struggles, and this process continues expanding its sphere of action and thought. It is time for the government to follow in the footsteps of Georgian society and to start rethinking the economic policy that various governments have been implementing since Georgia’s independence and especially since the last decade. This policy implies aggressive exploitation of energy (and other natural) resources and the “attraction” of foreign investment on conditions that hurt the socio-economic interests of the majority of the country's citizens, leaving them with no choice but to migrate abroad for work. The Namokhvani HPP agreement with “Enka” voids and scorns the very notion of "independence" and condemns us to remain in a condition of economic dependency, especially given that the Namokhvani HPP agreement, with everything that in it contradicts the interests of the state and the people, is no exception. It is time for the state to develop a long-term strategic plan based on the needs of the people, which will make possible to determine whether we need additional hydropower plants at all. And if the country really needs extra energy, the state should take care of introducing alternative, more environmentally friendly technologies that will not run counter to the development of tourism and agriculture, which have been declared priority sectors. It is time for the state to properly understand the scale of the environmental and demographic challenges it faces: the country is already failing to cope with the socio-economic challenges of hundreds of thousands of internally displaced persons as a result of military conflicts in early the 1990s and the late 2000s. Economic emigration from the country has not declined since the 1990s, and the remittances continue providing basic safety to the economic life of a large part of the country's population. Since the 1980s, Georgia has also been witnessing ecological migrations. The deeper the state plunges in its policy of wild exploitation of its own waters, lands and minerals, the narrower will livable space in this small country become. The foundations of the village Shukruti, literally eaten out by savage extraction of manganese is today’s horrific example of worse devastation elsewhere. By promoting the construction of large and small hydropower plants without any complex economic and ecological calculations, the state will make unlivable not only the areas to be flooded, but also the moistened and dehydrated surroundings. One more generation under such a policy is enough for us to witness waves of migration, when people will not even leave behind livable homes where to transfer money earned abroad. It is then hardly surprising that economic migrants have become the most vocal and numerous supporters of the Rioni Valley movement, for this struggle contains both the reasons for their being torn from their homeland and the hope that return will be possible. Without taking into consideration this deep pain that accounts for the comprehensive societal investment in the cause of the Rioni Valley it will be impossible in the dispute around the Namokhvani HPP to obtain anything that might merit to be called “justice.” Faced with the dangers of the country's environment and growing social movement, it is time for the government to realize that it would be most reasonable and progressive to stop this destruction disguised as "development", to take responsibility for the human and natural damage already done and, most importantly, to realize that the sooner it shows the necessary political will, the less violent the braking before the abyss will be. We once again insist that the state unconditionally meet the requirements set as a precondition for the start of the mediation process. May each signature placed on this letter by students, researchers, lecturers, and others scattered from academic spaces into the online realm be taken as so many warning knocks on the iron wall in Gumati.   For lack of an English interface on the website, here is a translation of the fields necessary for signing the petition: https://cutt.ly/NnJR2sj   
gallery images

კულტურის სფერო რიონის ხეობის გადარჩენისთვის

       საქართველო დღეს გადაქცეულია ცენტრალიზებული კონტროლის ქვეშ არსებულ სახელმწიფოდ, რომლის მხოლოდ ერთ ნაწილში, დედაქალაქში კონცენტრირებული სისტემა სულ უფრო არაეფექტურად უმკლავდება ქვეყნის წინაშე არსებულ ეკონომიკურ, ეკოლოგიურ, სოციალურ და კულტურულ გამოწვევებს. საერთო-საქვეყნო პრობლემების წრე საგანგაშოდ ვიწროვდება თბილისის ირგვლივ და დედაქალაქის ფსევდო-კეთილდღეობის გარემოშიც აჩენს უზარმაზარ ნაპრალებს. 2021 წლის 23 მაისიდან სამი დღის განმავლობაში, ეს ყველაზე თვალსაჩინო გახდა, როდესაც რიონის ხეობის მცველების პროგრესული იდეები უკვე დედაქალაქის გულიდან ესმოდა მთელს ქვეყანას და გადაუდებელი ცვლილებების განხორციელების აუცილებლობას აგრძნობინებდა. 23-26 მაისის აქციებზე გაჟღერებული იდეები ასახავდა ქვეყნის სოციალური, ეკონომიკური, ეკოლოგიური, ტოლერანტობისა და საერთო-სახელმწიფოებრიობის უმწვავეს პრობლემებს. რაც მთავარია, გაჟღერებული და ნაჩვენები იყო ამ პრობლემების გადაჭრისთვის საჭირო სრულიად გულწრფელი მოწოდებები და შესაბამისი მოქმედებები. ყველა იმ ფუნქციისა და ღირებულების გარდა რაც ისტორიამ კულტურის სფეროს დაუწესა, სწორედ ამ ბრძოლაშია კულტურის სფეროში მომუშავეთა უპირობო მხარდაჭერა აუიცლებელი, რადგან “ნამახვანჰესის” სახით ქვეყნის უნიკალურ კულტურულ მემკვიდრეობას ემუქრება საფრთხე - ყველაფერ იმას, რაც გლობალურ კონტექსტში განსაკუთრებულობას ანიჭებდა ქვეყანას: ხალხს, რომელიც კულტურას ქმნის, მათ კეთილდღეობას, ხალხის მიერ შექმნილ მემკვიდრეობის ძეგლებსა და არქეოლოგიურ ობიექტებს, რომელიც ქვეყანას შემორჩა. "ნამახვანჰესის" უმწვავესი პრობლემებისაგან დამოუკიდებლადაც, ჩვენ კულტურის სფეროს წარმომადგენლები ხაზგასმით ვემიჯნებით ისეთი პოლიტიკისა თუ ბიზნესაქტივების განხორციელებას რასაც შეუქცევადი ზიანი მოაქვს საერთო კეთილდღეობისათვის. ვიზიარებთ რიონის ხეობის მოძრაობის ძირითად შეხედულებებს, ვუსადაგებთ მათ კულტურის სფეროს და ამის საფუძველზე ვაცხადებთ რომ: თითოეული ჩვენგანი, როგორც განუმეორებელი ინდივიდი, ვერთიანდებით კოლექტიურობის განცდის სრული შეგრძნებით და ვმოქმედებთ ქვეყნის წინაშე არსებული გამოწვევების გადასაჭრელად ქვეყნის ბუნებრივ ეკოსისტემას ვაცხადებთ ზრუნვისა და მოვლის უმთავრეს პრიორიტეტად. ხელს შევუწყობთ გარემოს დაცვის კუთხით გლობალურად არსებული ფუნდამენტური ღირებულებების ათვისებას და მათ ჰარმონიულ შესაბამისობაში მოყვანას სოციო-ეკონომიკურ განვითარებასთან. მხარს ვუჭერთ მხოლოდ ისეთი ტიპის განვითარებას, რომელშიც თანამედროვეობისთვის აუცილებელ მოთხოვნებთან ერთად მაქსიმალურად გათვალისწინებული იქნება მომავალი თაობების სასიცოცხლო ინტერესები და უმთავრესი საჭიროებები.   მთავარ აქცენტს გავაკეთებთ კულტურის უნიკალური, დამაბალანსებელი როლის გამოყენებაზე პროგრესის, თანასწორობისა და კეთილდღეობის მისაღწევად.  ყოველივე ზემოთქმულის გათვალისწინებით, ჩვენ მხარს ვუჭერთ და სოლიდარობას ვუცხადებთ რიონის ხეობის მოსახლეობას მათ ბრძოლაში ნამახვანჰესის წინააღმდეგ.     ხელმომწერები:    სახელი, გვარი, პროფესია ორგანიზაცია
gallery images

რიონის ხეობის გადარჩენისთვის

თბილისის სასულიერო აკადემია-სემინარიის კურსდამთავრებულების ნაწილი გამოვთქვამთ ჩვენს მტკიცე პოზიციას ნამოხვანში ჰესების კასკადის მშენებლობასთან დაკავშირებით. ჩვენ სრულ მხარდაჭერას ვუცხადებთ აქციის ორგანიზატორებს და ვიზიარებთ მათ მიერ გამოთქმულ პოზიციებს, ვთვლით რა, რომ კომპანია „ენკა რინიუებლზსა“ და საქართველოს ხელისუფლებას შორის დაიდო ანტისახელმწიფოებრივი ხელშეკრულება, რომლის ფარგლებშიც საქართველოს სახელმწიფო არის წაგებულ პოზიციაში ყველა მიმართულებით, შესაბამისად ეს კონტრაქტი არის კაბალური და ვითხოვთ მის გაუქმებას. გვსურს ხაზგასმით აღვნიშნოთ, რომ ისევე, როგორც აქციის ორგანიზატორები, ჩვენც ვემიჯნებით ქსენოფობიურ განცხადებებსა და რელიგიური ნიშნით ადამიანების გამიჯვნას, ჩვენში აღშფოთებას იწვევს კონტრაქტის კაბალური შინაარსი, მიწის დიდი ფართობის გადაცემა უცხო კომპანიისთვის, როგორც პირდაპირი მიყიდვის წესით სამუდამოდ, ასევე აღნაგობის უფლებით 99 წლის მანძილზე, ბუნდოვანია ჰესების კასკადთან დაკავშირებული სხვა საკითხებიც, რომელიც ხელს გვიშლის ვენდოთ მხარეებს. ასევე, ვითხოვთ გაუქმდეს გადაადგილების თავისუფლების შეზღუდვა ხეობაში, რომელიც უსაფუძვლოა და არღვევს ადამიანის უფლებებს.   პატივისცემით ხელმომწერები
gallery images

შეწყდეს ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე დაგეგმილი ჰესების პროექტების განხორციელება

მოგეხსენებათ, რომ ჯერ კიდევ წინა ხელისუფლების დროს დაიწყო ენერგო პოლიტიკის გატარება, რომლის მიზანიც ქვეყანაში 100-ზე მეტი ჰესის აშენებაა. მიუხედავად წინასაარჩევნო დაპირებისა, აღნიშნული პოლიტიკა შეუცვლელად გააგრძელა ამჟამინდელმა ხელისუფლებამ და საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში, მათ შორის ყაზბეგის რაიონშიც მიმდინარეობს პროექტების დაგეგმვა და მშენებლობა.ამ ეტაპზე ყაზბეგში დაგეგმილია 23 მგვტ-იანი „კამარა ჰესის“ მშენებლობა მდინარე თერგზე, რომლის პირდაპირი ზეგავლენის ქვეშ ექცევა 8 სოფელი. გამომდინარე იქედან, რომ ჰესი არის დერივაციული ტიპის, რომელიც მდინარის მოდინებაზეა დამოკიდებული, იგი ვერ შეასრულებს რაიმე მნიშვნელოვან როლს ქვეყნის ენერგოდამოუკიდებლობის მიღწევის პროცესში. ხოლო ზიანი, რაც ამ და სხვა პროექტების განხორციელებით ყაზბეგის რაიონს და, შესაბამისად, ქვეყანას მიადგება არის განუზომლად დიდი. ისევე როგორც სხვა პროექტების შემთხვევაში, „კამარა ჰესის“ მიერ წარმოდგენილი სკოპინგის დოკუმენტი ვერ პასუხობს ვერცერთ ძირითად კითხვას.  პროექტის განხორციელებით მდინარე თერგი რამდენიმე კილომეტრზე აღმოჩნდება გვირაბში, ასევე საფრთხე შეექმნება ისტორიულ და კულტურულ ძეგლებს, ძველი სოფლების იერ-სახეს, სრულად შეიცვლება ხეობის ლანდშაფტი და ვიზუალური მხარე. ეს ყველაფერი კი გამოიწვევს ტურიზმის განვითარების შეფერხებას, რაც ყაზბეგის ეკონომიკის მთავარი მამოძრავებელია.პერსპექტივაში ყაზბეგში 7 ჰესის (გარდა უკვე აშენებული 3 პროექტისა) მშენებლობაა დაგეგმილი, რომელთა რეალურად განხორციელების შემთხვევაშიც ხევის ტერიტორიაზე არსებული მდინარეები სრულად აღმოჩნდება გვირაბებსა და მილებში, ხოლო ხევი მთლიანად დაიქსელება მაღალი ძაბვის გადამცემი ხაზებით. ასეთი ენერგო პოლიტიკა წინააღმდეგობაში მოდის ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის სოციალურ-ეკონომიკურ განვითარებასთან და საფრთხეს უქმნის მის მომავალს. ეს ყველაფერი არასწორი ენერგო პოლიტიკის შედეგია, რომელიც მხოლოდ ინვესტორის სარგებელზეა ორიენტირებული.მოვითხოვთ, შეწყდეს ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე დაგეგმილი ჰიდროენერგეტიკული პროექტების განხორციელება.ამასთან, ვუერთდებით ნამახვან ჰესის წინააღმდეგ მებრძოლ რიონის მცველების მოთხოვნას, იმასთან დაკავშირებით, რომ ჰესების მშენებლობის პროცესში გამოცხადდეს 5 წლიანი მოროტორიუმი მთელი ქვეყნის მასშტაბით. ამ პერიოდში ქვეყნის მდგრად ეკონომიკურ განვითარებაზე დაფუძნებით, შეიქმნას ენერგეტიკული განვითარების სტრატეგია და მხოლოდ ამის შემდეგ მოხდეს კარგად შესწავლილი და დასაბუთებული პროექტების განხორციელება, რომლებიც წინააღმდეგობაში არ მოვა სახელმწიფო ინტერესებთან.
gallery images

● შეწყდეს ბათუმის ბულვარის განადგურება!!!

ბათუმის ძველი ბულვარში, რომლის განაშენიანებაც ჯერ კიდევ მე–19 საუკუნეში დაიწყო და კულტურული მემკვიდრეობის საბაღე–საპარკო ხელოვნების ძეგლის სტატუსი აქვს მინიჭებული, შპს „ამბასადორი ბათუმი“ 16-სართულიანი სასტუმროს მშენებლობას გეგმავს. მიუხედავად იმისა, რომ 16-სართულიანი სასტუმრო სრულიად შეუსაბამოა ბულვარისთვის და პირდაპირ წინააღმდეგობაში მოდის კანონმდებლობასთან, საფრთხეს უქმნის და ამცირებს ბულვარის კულტურულ და ისტორიულ ღირებულებას. პროექტი უკვე მოიწონა აჭარის კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის საბჭომ და მასზე ნებართვის გაცემა აქვს გადაწყვეტილი აჭარის კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის სააგენტოს ხელმძღვანელსაც.მსგავსი გადაწყვეტილებით აჭარის კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის სააგენტო საკუთარი ძირითადი ვალდებულების შესრულებისა და ბათუმის ბულვარის, როგორც კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის დაცვის ნაცვლად თავად ხდება ბულვარის განადგურების პროცესის მონაწილე და აგრძელებს ბათუმის განაშენიანების არასისტემურ და გაუაზრებელ პრაქტიკას, რომელმაც უკვე გამოუსწორებელი შედეგები დააყენა ქალაქ ბათუმისთვის. ხაზგასასმელია, რომ უკვე დაწყებულია მუშაობა ბათუმის ბულვარის განაშენიანების გეგმაზე, რომლის მიზანია კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსის მქონე ბულვარისთვის არსებული იერსახის მაქსიმალურად შენარჩუნება, ძველი ბულვარის კონსერვაცია და მოწესრიგება.ჩვენი მოვალეობაა წინ აღვუდგეთ ამ უკანონობას და დავიცვათ ბათუმის ბულვარი განადგურებისაგან. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოვითხოვთ:    1.    დაუყონებლივ შეწყდეს ბათუმის ბულვარის ტერიტორიაზე 16 სართულიანი სასტუმროს მშენებლობა და გაუქმდეს გაცემული ნებართვა.     2.    ბათუმის ბულვარის განაშენიანების გეგმის დამტკიცებამდე შეჩერდეს ბულვარის ტერიტორიაზე ნებისმიერ მშენებელობაზე ნებართვის გაცემა.  დამატებითი ინფორმაცია დაგეგმილ მშენებლობაზე და თანმდევ უკანონო პროცესებზე შეგიძლიათ იხილოთ:ttps://batumelebi.netgazeti.ge/news/324681/?fbclid=IwAR2SktljP7nx4t4j2JmxwXAcSCe_h5UhKoH9zdnolx4Qd2KcKLTvxwloA2g  
gallery images

აიკრძალოს კატალიზატორის ჩაბარება !

სოციალური ქსელების ჯგუფებში, არაერთხელ შევხვედრივართ კატალიზატორთან დაკავშირებით პოსტებს, მაგალთად: "სად ჩავაბარო კატალიზატორი?", "ვიბარებ კატალიზატორს" და ა.შ.   უნდა აიკრძალოს კატალიზატორის მოხსნა და ჩაბარება თუ გვინდა, რომ შედარებით სუფთა ჰაერი ვისუნთქოთ !    
gallery images

ტყუპი სახლების რეკონსტრუქცია

<!--StartFragment-->წინამძღვრიშვილის #39 ში მდებარეობს ტყუპი სახლები, რომლებიც ორი ერთმანეთის მსგავსი სამსართულიანი საცხოვრებელი სახლის კომპლექსს წარმოდგენს.სახლის პროექტი 1909 წელს დამტკიცდა, მას თავისი ისტორია აქვს, რომელიც ნელ-ნელა ქრება და ნადგურდება. სახლი ეკუთვნოდა ალექსანდრე ჯაღეთიანს, რომელმაც 2 იდენტური შენობა ვაჟებს აუშენა.სახლის ერთი სადარბაზო სრულიად მოხატულია პოზნანის მიერ 1911 წელს, სადაც მან ავტოგრაფიც დატოვა. სახლი გამოირჩევა შემინული შუშაბანდით ეზოს მხარეს, შემორჩებილია რამდენიმე ბუხარი იტალიური მარმარილოთი გაწყობილი.სამწუხაროდ, მხატვრობა მხოლოდ რამდენიმე ადგილასაა შემორჩენილი და განადგურების პირასაა. სასწრაფოდ საჭიროებს რეკონსტრუქციას ან დაკონსერვებას.გთხოვთ, გავერთიანდეთ ჩვენი კულტურის და ისტორიის დასაცავად.<!--EndFragment-->
gallery images

გამკაცრდეს კანონი ცხოველების პატრონების მიმართ, ვისაც არ სურს მათი ოთხფეხა მეგობრების შემდეგ ქუჩაში ფეკალიების გაწმენდა. დამატებით შეიქმნას სპეციალურად განკუთვნილი ადგილები ძაღლების გასეირნებისათვის ყველა უბანში, სადაც ხელმისაწვდომი იქნება სპეციალური კონტ

უმეტესობას გვიყვარს ცხოველები, და ვისაც პატრონობის პრეტენზია და სურვილი გააჩნია, უნდა გაიღოს პასუხისმგებლობაც, რომ ცხოველი მხოლოდ გართობისთვის არ არის, ეს მძიმე შრომაა, პასუხისმგებლობა, მუდმივი სწავლა და ერთგულებაა. ქალაქის ტროტუარები ანტისანიტარიის კერებად იქცა, ყველგან ყრია ფეკალიები, ზოგ კუჩაში შეუძლებელია გავლა, ეს ყველაფერი ყარს და აბინძურებს გარემოს. ეს პრობლემა აგრეთვე მიუთთებს იმაზე, რომ  არ არსებობს სპეციალურად განკუთვნილი ადგილები, სადაც შეიძლება ძაღლის გასეირნება. პარკები, სადაც თამაშობენ პატარა ბავშვები, ასევე საშინლად დაბინძურებულია და ეს ვითარება ზრდის ჯამრთელობის საფრთხეს ბავშვებისთვისა და სხვა ცხოველებისთვისაც.  შეიქმნას სპეციალურად განკუთვნილი ადგილები ძაღლების გასეირნებისათვის ყველა უბანში, სადაც პატრონებისთვის ხელმისაწვდომი იქნება სპეციალური კონტეინერებიც, პარკებიც და ასაღები მოწყობილობებიც. ცივილიზებულ სამყაროში, რისი პრეტენზიაც ჩვენც გაგვაჩნია, ასეთი დარღვევები ჯარიმდება 400-600 ევრომდე, ალბათ სხვანაირად ვერ აიძულებ ადამიანებს სხვებს პატივით მოეპყარონ და დაიცვან გარემოს ჰიგიენა.
gallery images
gallery images

სუფთა ჰაერი რუსთავს

სუფთა ჰაერი რუსთავს! ქალაქ რუსთავში ფუნქციონრებს  რამდენიმე საწარმო, რომელთა "დამსახურებით" ქალაქში ჰაერის დაბინძურების პრობლემა დღემდე აქტუალურია. რაც  მავნე გავლენას ახდენს ქალაქის მოსახლეობის ჯანმრთელობაზე. ჰაერის დაბინძურებას ადასტურებს ატმოსფერული ჰაერის ხარისხის პორტალი https://air.gov.ge/ , სადაც  ჰაერში მტვრის მყარი შეწონილი ნაწილაკების რაოდენობის  ცუდი მაჩვენებელი ფიქსირდება ყოველდღიურად ქალაქის ძველ უბანში, საწარმოების სიახლოვეს. მოსახლეობის გამოკითხვამ აჩვენა, რომ მათ აწუხებთ დაბინძურებული ჰაერი ქალაქში, რაც სხვადასხვა  დაავადებების გამომწვევია და მოითხოვენ ქალაქის თვითმმართველობისგან, მეტი ყურადღება მიაქციონ ამ პრობლემის მოგვარებას. რუსთავის #3 საჯარო სკოლის სამოქალაქო კლუბი "ინდიგო" პეტიციით ვითხოვთ, შეიქმნას რუსთავის ტერიტორიაზე არსებული საწარმოების მიერ ჰაერის დაბინძურების მონიტორინგის სამსახური და ადგილობრივმა თვითმმართველობამ  მოუგვაროს ქალაქ რუსთავის მოსახლეობას ეს პრობლემა, ქალაქში დაცული იყოს ჰაერის სისუფთავის საერთაშორისო სტანდარტი.  
gallery images

დაიწყოს აქტიური გამწვანება

საქართველოში ეკოლოგიის პრობლემებზე მომუშავე ექსპერტები და არასამთავრობო ორგანიზაციები ჩვენს ქვეყანაში ეკოლოგიის საკითხებს ერთ ერთ ყველაზე უყურადღებოდ მიტოვებულად მიიჩნევევენ. მათი აზრით, დღეისათვის ჩვენს ქვეყანაში გარემოს დაცვა პრიორიტეტულ სფეროდ არ ითვლება. უფრო მეტიც ეკოლოგიურ საკითხებზე მომუშავე არასამთავრობო სექტორის წარმომადგენლების აზრით, ზემოთ აღნიშნული ნეგატიური ტენდენციის ფონზე, ასევე ნელ ნელა ეცლება ფუნქციები გარემოს დაცვის სამინისტროსაც. რისი შედეგადაც ის საგრძნობლად სუსტდება როგორც სახელმწიფო სტრუქტურა. ამის გათვალისწინებით საჭიროა დაიწყოს აქტიური გამწვანება.
gallery images

იპოდრომი - თბილისის ცენტრალური პარკი - მეორე ეტაპი

მოგეხსენებათ, თბილისის იპოდრომის ტერიტორია დაუბრუნდა ქალაქს, რაც, უდავოდ, ძალიან სასიხარულო ფაქტია. ახლა საჭიროა, რომ შემდეგი ნაბიჯები, რომელსაც მერია გადადგამს, იყოს თანმიმდევრული და სამართლიანი. ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ არ იქნას მიღებული ნაჩქარევი გადაწყვეტილებები.ვითხოვთ, რომ გამოცხადდეს ღია კონკურსი პროექტირებაზე და ჟიური დაკომპლექტდეს სპეციალისტებით. პროცესი წარიმართოს გამჭვირვალედ.ასევე, მნიშვნელოვანია, რომ განხილვის პროცესში ჩაერთოს ადგილობრივი მოსახლეობა, განსაკუთრებით ის ხალხი, ვინც ამ ტერიტორიით ხშირად სარგებლობს.რაც შეეხება უკვე მზა პროექტს, რომელიც წარმოადგინა მერიამ, წარდგენილ იქნას აღნიშნული კონკურსის ფარგლებში სხვა საკონკურსო პროექტებთან ერთად და განიხილოს ჟიურიმ.გთხოვთ ყველას, მოაწეროთ ხელი ამ მოთხოვნას!
gallery images

ჩამოგვეჭრას საქ. თითოეულ მოქალაქეს გარკვეული რაოდენობის თანხა (მსგავსად 112-სა) ცხოველთა თავშესაფრების დასაფინანსებლად.

მივმართავთ, საქართველოს მთავრობას, პარლამენტსა და პრეზიდენს მხარი დაგვიჭირონ აღნიშნული ინიციატივის განხორციელებაში, რომელიც ჩვენი ოთხფეხა მეგობრების სიცოცხლის შენარჩუნებას ისახავს მიზნად.სამწუხაროდ, დღესდღეისობით, ჩვენი ქვეყნის ქუჩებში უამრავი უპატრონოდ მიტოვებული ცხოველი დადის, რომელთა დიდი ნაწილი შიმშილითა და სხვადასხვა დაავადებების შედეგად კვდებიან. ძალიან მნიშვნელოვანია, მოხდეს უპატრონო ცხოველების აცრა-მკურნალობა, რათა ისინი არ წარმოადგენდნენ საზოგადოებისთვის საფრთხეს, თუმცა ეს ყველაფერი დიდ ხარჯებთანაა დაკავშირებული, რომლის წილი პასუხისმგებლობის გაზიარებისთვის ჩვენ, საზოგადოება მზად ვართ. ვფიქრობთ, ჩვენი ყველას საზოგადოებრივი პასუხისმგებლობაა ვიზრუნოთ ჩვენს ქვეყანაში არსებულ ყველა ცხოველზე სათანადოდ, ამიტომ გამოვდივართ ინიციატივით 112-ის საფასურის მსგავსად ჩამოგვეჭრას გარკვეული რაოდენობის თანხა იმ ცხოველთა თავშესაფრების დასაფინანსებლად, რომლებიც უპატრონო ცხოველებს უვლიან.